De pindaplant is vermoedelijk afkomstig uit Brazilië of Peru, hoewel er geen fossielen zijn gevonden die dit bewijzen. Maar zo lang als mensen aardewerk hebben gemaakt in Zuid-Amerika (zo'n 3500 jaar), hebben ze kruiken in de vorm van pinda's en met decoraties van pinda's gemaakt. Graven van de oude Inca's langs de droge westkust van Zuid-Amerika bevatten vaak potten met pinda's, die de doden meekregen als voedsel voor het leven na de dood.

Pinda's werden verbouwd tot in Mexico in het noorden, zoals de Spanjaarden ontdekten tijdens hun kennismaking met de Nieuwe Wereld. De ontdekkingsreizigers brachten pinda's mee terug naar Spanje, waar ze tot op de dag van vandaag worden verbouwd. Van Spanje namen handelaren en ontdekkingsreizigers pinda's mee naar Afrika en Azië. In Afrika verbreidde de plant zich vooral in het westelijke tropische gebied.

Pinda's kwamen in het spoor van de slavenhandel naar Noord-Amerika en werden overal in het zuiden van de Verenigde Staten geplant (het woord goober, dat in het zuiden wordt gebruikt voor pinda's, stamt van het Congolese woord voor pinda's: nguba). In de 18e eeuw werden pinda's, die toen grondnoten of olienoten werden genoemd, onderzocht door plantkundigen, die oordeelden dat ze goed voer voor varkens vormden. Uit registers blijkt dat pinda's rond 1800 commercieel werden verbouwd in South Carolina voor olie, voedsel en als vervanging voor cacao. Toch werden pinda's tot 1900 niet op grote schaal verbouwd, enerzijds omdat ze werden beschouwd als voedsel voor de armen, en anderzijds omdat het verbouwen en oogsten veel tijd en arbeid kostte. Pas rond de eeuwwisseling werd arbeidsbesparende apparatuur uitgevonden.

De consumptie van pinda's steeg in de V.S. voor het eerst pas aanzienlijk in 1860 na het uitbreken van de burgeroorlog. Zowel de noordelijke als zuidelijke soldaten aten pinda's als voedsel. In de tweede helft van de 19e eeuw werden pinda's gegeten als snack, die vers geroosterd werd verkocht door straatventers en bij honkbalwedstrijden en circussen. Hoewel de productie van pinda's steeg in deze periode, werden pinda's nog altijd met de hand geoogst, zodat er takjes en vuil tussen de pinda's raakten. Door deze slechte kwaliteit en het gebrek aan uniformiteit bleef de vraag naar pinda's laag.

Rond 1900 werd apparatuur voor het planten, kweken, oogsten, plukken, pellen en reinigen van pinda's uitgevonden. Dankzij deze machinale ondersteuning steeg de vraag naar pinda's voor olie, geroosterde en gezouten noten, pindakaas en snoep al snel. George Washington Carver startte in 1903 aan het Tuskeegee-instituut in Alabama onderzoek naar pinda's. Op basis van zijn onderzoek kon hij verbeteringen in het verbouwen van pinda's aanbrengen en ontwikkelde hij meer dan 300 toepassingen voor pinda's (waaronder schoensmeer en scheerzeep).

De getalenteerde plantkundige begreep dat pinda's een hoge economische waarde konden hebben, en stelde voor dat pinda's in wisselbouw naast katoen werden verbouwd in het zuidoosten, waar de landbouw ernstig werd bedreigd door de katoenkever. De boeren gaven gehoor aan zijn oproep en de farms in het zuiden zouden nooit meer hetzelfde worden. Door zijn werk voor de verbouw en consumptie van pinda's wordt Dr. Carver als de grondlegger van de hedendaagse pinda-industrie beschouwd.

De productie van pinda's steeg snel tijdens en na de eerste en tweede wereldoorlog, omdat de pinda's populair waren bij de geallieerden en als gevolg van de babyboom na de oorlog.

Tegenwoordig worden pinda's verwerkt in een groot aantal producten en vormen ze een vast bestanddeel in vele keukens over de hele wereld. Tot de vele toepassingen behoren snacks, koek en gebak, maar ook pindakaas, sausen en krokante buitenlaagjes.

Pinda's worden in veel landen over de hele wereld verbouwd. De drie belangrijkste exportlanden voor pinda's zijn de Verenigde Staten, China en Argentinië. Samen produceren deze drie landen ongeveer 1,5 miljoen kubieke meter pinda's voor de export. De Europese Unie importeert ongeveer 44% van de totale import over de hele wereld.

Andere producenten zijn India, Vietnam en verschillende Afrikaanse landen.